Separando ou unindo os concellos de Ribadumia e Vilanova, segundo se mire, o río Umia encrávase nun dos lugares máis destacados de toda a comarca salnesa. Coma parte da súa relevancia presente e pasada, data do século XVI a construción dunha ponte romana que permitía o paso de veciños e forasteiros deica o outro lado da corrente. Sen embargo, coma era habitual en tempos pretéritos, a esfera lendaria asolagou tamén este tesouro afincado en Ponte Arnelas, do que deriva a súa denominación coma Ponte dos Padriños. 

Segundo afirma a tradición, as augas que discorren configurando o seu caudal contan con propiedades milagrosas para solventar problemas de fertilidade. Deste xeito, o mito engloba unha curiosa costume de vital importancia para aqueles pais cuxos embarazos non logran chegar a bo termo, de modo que o futuro fillo é perdido durante a xestación ou parto. Así, para salvagardar a súa existencia ante unha nova xestación, toda muller que desexa someterse ao rito debe achegarse á ponte acompañada por unha comitiva. Dita agrupación, integrada por un número variable de varóns, terá que aproximarse á beira do río xunto coa muller, prestándolle a súa axuda para impedir que ningunha persoa ou animal cruce ao outro lado unha vez pasada a medianoite ao tempo que todos os implicados permanecen no máis absoluto silencio. Cumpridas estas condicións, un home da comitiva debe cruzar a ponte e verter auga do río sobre o ventre da moza, a modo dun bautismo prenatal para atraer o bo desenvolvemento do proceso. Coma recompensa pola súa humilde colaboración, o home é invitado a unha cea á beira do regato, nun ambiente festivo para celebrar o éxito do rito. Á finalización da velada, coma parte fundamental da cerimonia, o encontro continúa co lanzamento da vaixela á corrente dende a ponte a cargo de todos os asistentes. Se pasados nove meses o parto resulta efectivo, o home en cuestión convértese automáticamente no padriño do meniño ou meniña, que recibirá o nome de Alberto ou Alberta na honra da estatua de San Alberto que configura a entrada da ponte. 

O rito dos Padriños de Ponte Arnelas, coma así é coñecida esta tradición, constitúe só un dos múltiples exemplos de costumes relacionadas coa fertilidade existentes en Galicia. Así, este aspecto gozou de grande relevancia dende tempos históricos, xa que a figura dos fillos para un matrimonio supoñía non só a mostra e culminación do seu querer senon un papel de capital importancia no seo familiar, prestando a súa axuda nas tarefas do fogar, no cultivo das terras, no pastoreo dos animais e, por suposto, supoñendo o sustento e coidado dos pais unha vez acadada a vellez. Con todo, trátase de ritos aínda encravados no recordo colectivo, cuxas crenzas, teñan efecto realmente ou sexan froito da fantasía, continúan intactas.