O pau de sebo é un xogo tradicional que ten a súa orixe no século XVI, mais chegou a día de hoxe coma un dos xogos máis entretidos e á súa vez complicados de completar. O seu obxetivo consiste en chegar ao final dun pau horizontal untado en sebo duns cinco metros que estará coroado cunha bandeira.  Adoita practicarse no verán, pois colócase nun peirao ou nun barco no que cada participante, de non ser capaz de cumplir o seu obxetivo caerá ás súas frías augas. Require de equilibrio, habilidade, e sobre todo, estratexia, pois a calor, os nervios e as prisas non xogan boas pasadas.

Ao ter séculos de antigüidade, existen moitas versións dependendo da zona xeográfica na que se practique. Naceu en Nápoles, mais espallouse por toda Latinoamérica a través das conquistas das coroas española e portuguesa, quedando así arraigadas na súa tradición. Pódese xogar tanto de forma horizontal, como se fai aquí en Galicia, como de forma vertical, tendo que escalar ou trepar únicamente empregando brazos e pernas. 

Mais o nome de Cucaña xorde a raíz dun país mitolóxico do que se falaba na Idade Media, o País da Cucaña. Nesta terra non era necesario traballar, e os seus habitantes vivían entre ríos de viño e leite, onde lomos asados colgaban dos árbores xa listos para ser degustados. Coa chegada de Francisco Pizarro á cidade de Jauja na súa conquista do Tahuantinsuyo, estableceuse a súa similitude co país da Cucaña, polo que dende 1533 coñécense como sinónimos, pois esta cidade era sede de enmormes tampu (depósitos) de riquezas, roupas e alimentos.