O "meigallo" representa unha crenza arraigada na cultura galega, onde se atribúe ás meigas - figuras femininas asociadas coa maxia e o sobrenatural - a capacidade de lanzar maleficios sobre aqueles que son obxecto de envidia ou ressentimento. Este feitizo, concebido como unha manifestación da envidia, crese que se introduce no corpo da persoa seleccionada, típicamente mulleres novas abandonadas polas súas parellas ou aquelas que son percibidas como brancos da envidia allea.

Neste contexto, o "ensalmo", unha práctica supersticiosa que utiliza frases ou palabras con suposto poder máxico, é comúnmente invocado. Un exemplo emblemático disto é o berro de "¡Meigas fóra!", acompañado do xesto simbólico da figa. A figa é unha acción obscena que consiste en sacar o dedo corazón co resto dos dedos pechados, e realízase para espantar as malas enerxías e protexerse contra as influencias negativas das meigas.

As meigas, tamén coñecidas como bruxas, desempeñan un papel destacado nesta tradición. Na mentalidade popular galega, as meigas son figuras misteriosas que posúen un coñecemento profundo das forzas da natureza e do mundo espiritual. A súa imaxe adoita estar asociada coa práctica da maxia tanto para facer o ben como para facer o mal. Aínda que son temidas polos seus supostos poderes maléficos, tamén son buscadas pola súa capacidade para curar enfermidades físicas e emocionais, así como para proporcionar consello e orientación en momentos de necesidade.

A persoa afectada polo meigallo pode experimentar unha serie de síntomas, desde malestar físico ata unha sensación de malestar emocional ou psicolóxico. Dícese que evitan de bo grado os lugares sagrados como a igrexa e mostran resistencia a asistir a eventos relixiosos como a misa. Sen embargo, baixo a presión de familiares e amigos preocupados, a miúdo vense obrigados a participar nestes rituais como unha forma de intentar romper o feitizo.

Esta superstición ten as súas raíces na percepción rural da enfermidade como un castigo máxico. En áreas rurais de Galicia, creíase que certos lugares, como fontes ou covas, posuían propiedades sanadoras e protexedoras. Exemplos notables disto inclúen sitios como San Andrés de Teixido, onde a tradición local atribúe poderes curativos a certos lugares e obxectos, como medallóns e talismáns, que se utilizan como protección contra o meigallo e outras formas de influencias negativas.